Akkefietjes

Kronkelend over de grijze vloerbedekking simuleert mijn collega dat hij ernstig gewond is. Na een verschil van mening over wiens beurt het is om het papier in de kopieermachine bij te vullen, heb ik hem van zijn bureaustoel gesleurd en ben met mijn voorhoofd tegen het zijne gaan staan. Toen op dat moment onze leidinggevende binnen kwam, ging hij als een stervende zwaan naar de grond, om de baas te laten denken dat ik hem een kopstoot zou hebben verkocht.

De normaalste zaak van de wereld om zo je conflicten op te lossen toch? Tenminste in de professionele wereld van het voetbal, waar afgelopen week niet alleen tegenstanders maar vooral ploeggenoten hun disputen op gewelddadige manier trachtten te beslechten.

Zo zie je al twee seizoenen lang dat sterspelers Arjen Robben en Franck Ribéry van Bayern München niet de dikste vrienden zijn. Elkaar de bal niet gunnen, speldenprikjes uitdelen in de media. Prima, geen probleem zal wel iets met het ego van beide heertjes te maken hebben.

In de rust van de halve finale Champions League Bayern tegen Real Madrid blijken beide collega’s Robben en Ribéry met elkaar op de vuist zijn geweest. Aanleiding: een verschil van inzicht over wie een vrije trap moest nemen.

Zelf was ik vrijdagavond op bezoek in Breda om de wedstrijd NAC tegen Roda JC te bekijken. Na de 0-3 nederlaag voor de Bredanaars, vertelde NAC-verdediger Kees Luijkcx dat hij op het veld een kopstoot had ontvangen van zijn ‘teammaatje’ Santi Kolk. Het akkefietje was mij tijdens de wedstrijd niet opgevallen, toch besloot NAC om Kolk te schorsen voor de rest van het seizoen. Welgeteld drie wedstrijden.

Tot mijn grote  verbazing verscheen zaterdag het bericht dat ook Oranje-international Klaas-Jan Huntelaar tijdens de training slaags was geraakt met een ploeggenoot van Schalke 04. Trainer Huub Stevens, die stiekem wel blij was dat de boel weer op scherp stond, liet de twee kemphanen een paar strafrondjes lopen en gaf ze een standje voor de show.

Ik vrees dat ik er niet met een paar strafrondjes vanaf zou komen als ik daadwerkelijk een collega van zijn stoel sleur en hem een kopstoot geef. Ontslag op staande voet wegens een dringende reden, of iets dergelijks zou het gevolg zijn.

Maar ach die malle voetbalwereld toch, een paar wedstrijden langs de kant of een paar strafrondjes lopen en het is vergeven en vergeten. De charme van het voetbal heet dat.